Nina Simone
Nina Simone (jaiotza izenez, Eunice Kathleen Waymon; Tryon, Ipar Carolina, 1933ko otsailaren 21a – Carry-le-Rouet, Rodanoren Ahoak, 2003ko apirilaren 21a) estatubatuar abeslari, konpositore, piano jotzaile eta giza eskubideen aldeko aktibista izan zen. Musika estilo mota ugari landu zuen, jazz, blues, rhythm and blues, gospel eta pop besteak beste.[1]
Nina Simone | |
---|---|
Bizitza | |
Jaiotzako izen-deiturak | Eunice Kathleen Waymon |
Jaiotza | Tryon (Ipar Carolina), 1933ko otsailaren 21a |
Herrialdea | Ameriketako Estatu Batuak |
Talde etnikoa | afro-amerikarra |
Heriotza | Carry-le-Rouet, 2003ko apirilaren 21a (70 urte) |
Heriotza modua | : bularreko minbizia |
Familia | |
Ezkontidea(k) | Andy Stroud (en) |
Seme-alabak | ikusi
|
Hezkuntza | |
Heziketa | Juilliard School (en) Allen School (en) |
Hizkuntzak | ingelesa |
Irakaslea(k) | Vladimir Sokoloff (en) |
Jarduerak | |
Jarduerak | egile abeslaria, musikagilea, jazz pianist (en) , abeslaria, estudioko musikaria eta eskubide zibilen aldeko ekintzailea |
Lan nabarmenak | ikusi
|
Jasotako sariak | ikusi
|
Izengoitia(k) | Nina Simone |
Genero artistikoa | soula jazza musika klasikoa bossa nova bluesa |
Ahots mota | kontraltoa |
Musika instrumentua | pianoa ahotsa |
Diskoetxea | Bethlehem Records Charly Records |
ninasimone.com | |
| |
Bere aita predikatzailea izan zen, eta bost neba-ahizpa eduki zuen. New Yorken musika ikasten hasi zen, eta Philadelphian ikasketekin jarraitzen saiatu bazen ere, ezin izan zuen. Bere salaketaren arabera, afroamerikarra zelako.[2]
"Nina Simone" izen artistikoa hartuta, Atlantic Cityn piano jotzaile eta abeslari ibili zen aldi berean "nightclub" batean. Modu horretan ekin zion bere ibilbideari, eta bereziki 1958tik 1974 arte 40 album baino gehiago grabatu zituen.[3]
70 urterekin hil zen, bularreko minbiziak jota, Frantzian.[4]
Biografia
Nina Simoneren ibilbidea bere herriko elizan abestuz hasi zen, aldi berean, pianoarekin zuen talentua erakutsiz, bi urte zituenetik jotzen zuen instrumentua. Hamabi urte zituela jendaurrean piano errezitaldi batean debuta egin zuen. Bere gurasoak lehen lerroan eseri ziren bera ikusteko eta mugitzera behartuak izan ziren publikoko beste pertsona zuri batzuek euren tokiak har zitzaten. Baina bere gurasoak lehen lerroetara itzuli arte jotzeari uko egin zion Simonek, eta hala izatea lortu zuen. Horrelako bizipenen ondorioz, urte batzuk geroago, Eskubide Zibilen Aldeko Mugimenduan parte aktiboa izan zen.[5][6]
Diskografia hautatua
- Nina Simone and Her Friends (1957)
- Little Girl Blue (1958)
- The Amazing Nina Simone eta Nina Simone at Town Hall [live] (1959)
- Forbidden Fruit (1960)
- Nina Simone at the Village Gate (1962)
- Nina Simone at Carnegie Hall [live] (1963)
- Nina Simone in Concert [live] (1964)
- I Put a Spell on You (1965)
- Nina Simone Sings the Blues eta High Priestess of Soul (1966)
- High Priestess of Soul (1967)
- To Love Somebody (1969)
- Black Gold (1970)
- Baltimore (1978)
- A Single Woman (1993)
Erreferentziak
- «Simone, Nina (Eunice Kathleen Waymon) – Jazz.com | Jazz Music – Jazz Artists – Jazz News» web.archive.org 2016-03-22 (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
- (Gaztelaniaz) Clarín.com. «Nina Simone: la heroína negra de los derechos civiles y una historia de canciones revolucionarias, violencia de género y locura» www.clarin.com (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
- (Gaztelaniaz) Gámez, Carles. (2015-04-13). «Nina Simone: una historia de dolor, intolerancia y locura | Actualidad, Moda» S Moda EL PAÍS (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
- (Ingelesez) «Nina Simone» Biography (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
- (Ingelesez) Shatz, Adam. (2016-03-10). The Fierce Courage of Nina Simone. ISSN 0028-7504. (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
- Nadine Cohodas. (2010). Princess Noire. Pantheon Books ISBN 978-0-375-42401-4. (Noiz kontsultatua: 2020-08-29).
Ikus, gainera
- Afroamerikar ezagunen zerrenda
- Afroamerikarren eskubide zibilen aldeko mugimendua (1955-1968)
Kanpo estekak
- (Ingelesez)[www.ninasimone.com Abeslariaren webgunea.]